Souvenirs

Mother bleeds in the newborn,

He leaves the room, as I’m born of the wrong sex

Never thought to be enough

I grow up with names of others

Names, I still recall

And never really understood why I was addressed to them

In the deepest days

I tried to break free and feel no pain

But fell in the broken floor

Got hurt and still feel bruised

I want to live in the new world

I want to cross the ocean

And abandon memories

It always feels lighter without luggage

Touch a new soil and smell the skyscrapers

A glass of red wine can be a good friend sometimes

Errorsubway, 19/3/2011

the doorway

Peepin Marching Tom, hangs around my door.
He claims he wants to see me naked,
he claims he wants to see me through.
Tom is blind
But he ain’t deaf
I know that one night Tom will get in my room,
I feel his breath and I free myself

Shall I open the door to Tom instead?

Errorsubway, 18/3/2011 

Μετά τον Καντάφι

Mάνα γυρίζω ακόμη στα ξένα, οι κόρνες και τα φρένα δεν έχουν σταματήσει να ηχούν. Σε μια χώρα είμαι παρίας, σε άλλη απεργός πείνας. Ξένος ανάμεσα ξένων. Δεν μιλώ την γλώσσα τους μα ξέρω πως γράφεται η λέξη ελευθερία.

Γιατί άραγε αυτή η ελευθερία πρέπει πάντα να γράφεται με αίμα και να μυρίζει ιδρώτα στο σοκάκια των πόλεων?
errosubway/18/3/2011

On bars

there are actually many different kinds of bars: some are made out of chocolate filled with nuts and spices, others are just 'nuts' and a few more are just plain hollow, fixed in the centres of establishments, when spiced up you go to 'feel the chocolate'.

"...and there are bars that are sweet and those that are bitter, and only some bars are to your liking, but all bars offer each. :)- Jandc Atkinson

errorsubway, 15/3/2011

Ιστορίες τρένων

Αναρωτιέμαι πάντα για τις σκέψεις όλων των ταξιδιωτών, έτσι αρκούμαι μόνο στο βλέμμα τους καθώς τα μάτια τους ανοιγοκλείνουν 100 χιλιάδες φορές το δευτερόλεπτο. Τι δώρα άραγε θα φέρει ο καινούργιος συνταξιδιώτης?
Ποιές ιστορίες θα διαλέξει να μου πει και ποιά μυστικά θα αποφανθεί να παραλείψει?
Errorsubway,  5/3/2011

41 νούμερο παπούτσι

 

Η φίλη μου η Γιάννα σπάνια με αμφισβητεί. Ίσως επειδή με γνωρίζει τόσα χρόνια και ξέρει πως εκ πεποιθήσεως ούτε μυρμήγκι δεν πειράζω αν και το γεγονός ότι φοράω 41 νούμερο παπούτσι αφήνεικάποιες βάσιμες αμφιβολίες για τα ευγενικά μου συναισθήματα προς το συγκεκριμένο είδος.Με την Γιάννα είμαστε φίλες από το νηπιαγωγείο. Κοιτάμε ακόμα στους απογευματινούς καφέδες μας και τα ατέλειωτα τσιγάρα, τις παιδικές φωτογραφίες γενεθλίων. Είναι εκείνες όπου τα κοριτσάκια ποζάρουν πίσω από τον επίτιμο εορταζόμενο, εκείνες όπου τα κεράκια είναι βουτηγμένα στην σαντιγύ και τα καραμελωμένα σπιτάκια είναι συμμετρικά τοποθετημένα. Είναι όλα καθώς πρέπει κοριτσάκια, ντυμένα στα «καλά» τους, με κοτσιδάκια, σαραφάν φουστανάκια και φούστες κάτω από το γόνατο, που η μόνη τους έγνοια είναι το κεντρικό κομμάτι της τούρτας, τα μαθήματα αγγλικών, γαλλικών μπαλέτου και πιάνου, η καινούρια ποδιά του Τσεκλένη και το επόμενο επεισόδιο του Σταρ Τρεκ.

Είναι τέλη της δεκαετίας του ’70, και παρά το γεγονός ότι έχουν γίνει διάφορες επαναστάσεις στον κόσμο, στο Κιλκίς παίζουμε ακόμα γκάζες με τα αγόρια στην γειτονιά, πέφτουμε θεαματικά από το ποδήλατο στα χαλίκια, κρυβόμαστε στις αυλές με τις καυτερές πιπεριές και μαζευόμαστε νωρίς τα βράδια στο σπίτι καθώς φημολογείται πως κυκλοφοράει ο «Δράκος», αυτός που βιάζει και κατόπιν κλειδώνει τα κοριτσάκια στα κοτέτσια. Είναι βλέπεις η μετα-χουντική περίοδος στην ελληνική επαρχία, και όλα φαντάζουν λαμπρά και τρομερά καθώς η θρησκεία, η γεωγραφία και η προκατάληψη πλάθουν αρμονικά τις ψυχές αυτών των κοριτσιών.
Ακόμη και τώρα θυμάμαι τον «Δράκο», όχι δεν πρόκειται για το γνωστό προΐστορικό ζώο του Τζουράσικ Πάρκ, αλλά για έναν εύσωμο ενήλικα, εν ονόματι Ρήγα, που ξυλοκοπιέται άγρια από τον πατριό του και βιάζεται αδιάκοπα στον στρατό.
Αναρωτιέμαι πραγματικά, καθημερινά, σήμερα ποιος άραγε να κατασκευάζει όλες αυτές τις ιστορίες. Εάν ο Ρήγας είναι ευτυχισμένος, παντρεμένος, χωρισμένος ή τρόφιμος σε κάποιο ίδρυμα.

errorsubway, 16/3/2011

http://www.youtube.com/watch?v=BV5W6F4L5i8